ای آغاز بی پایان،ای وجود بی کران،تو را سپاس.ای والا مقام،ای

مربی شایسته،ای فراترازکلام،توراسپاس.ای که همچون باران بر

کویرخشک اندیشه ام باریدی سپاست می گویم، تو را به اندازه تمام

مهربانیهایت سپاس می گویم.ای نجات بخش آدمیان ازظلمت جهل

ونادانی،ای لبخندت امید زندگی وغضبت مانع گمراهی، تو راسپاس می

گویم.این تویی که بادستان پرعطوفتت گلهای علم و ایمان را در گلستان وجود می پرورانی وشهد شیرین دانش را به کام تشنگان می ریزی.

پس تورا ای معلم به وسعت نامت سپاس می گویم.همان نامی که چهار

حرف بیشتر ندارد،اما کشیدن هرحرف وصدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد.