آنان که می توانند سخن بگویند، سکوت را به رضایت تعبیر می کنند؛ اما سکوت گاهی اعتراض است و گاهی هم تقدیر. این آخری را در دنیای ناشنوایان می بینید. دنیای ناشنوایان ، دنیای سکوت است. چشم هایی که با آن هم باید دید و هم شنید. دستانی که باید با آن هم کار کرد و هم حرف زد. دنیای سکوتی که از رضایت نیست. شکایتی هم نیست. تقدیر است و سرنوشت. سرنوشتی که شاید بتوان آن را نوعی دیگر نوشت.