* امروز هرگاه خواستیم کلمه ای ناخوشایند به زبان آوریم، به کسانی فکر کنیم که قادر به تکلم نیستند.
* قبل از اینکه بخواهیم از مزه غذایمان شکایت کنیم، به کسی فکر کنیم که اصلاً چیزی برای خوردن ندارد.
* قبل از اینکه از همسرمان شکایت کنیم، به کسی فکر کنیم که برای داشتن یک همدم به درگاه خدا زاری می کند.
* امروز پیش از آنکه از زندگیمان شکایت کنیم، به کسی فکر کنیم که خیلی زود هنگام به بهشت رفته است.
* قبل از آنکه از فرزندانمان شکایت کنیم، به کسی فکر کنیم که آرزوی بچه دار شدن دارد اما عقیم است.
* قبل از آنکه شکایت کنیم که چرا کسی خانه یمان را تمیز نکرده یا جارو نزده، به آدمهایی فکر کنیم که مجبورند شب را در خیابانها بخوابند.
* پیش از نالیدن از مسافتی که مجبوریم رانندگی کنیم، به کسی فکر کنیم که مجبور است همان مسیر را پیاده طی کند.
* وپیش از آنکه از شغلمان خسته شویم و از آن شکایت کنیم، به افراد بیکار و ناتوان و کسانی که در آرزوی داشتن شغل ما هستند فکر کنیم.
* اما قبل از اینکه به فکرِ گرفتن انگشت اتهام به سوی کسی یا محکوم کردن او بیفتیم، بیاد بیاوریم که هیچ کدام از ما بی گناه نیستیم و همه به یک خالق جواب پس می دهیم.
* وزمانی که افکارناامید کننده در حال درهم کوبیدن ماست، لبخندی بزنیم و خدا را بخاطر زنده بودنمان شکر کنیم.
* زندگی یک نعمت است، از آن لذت ببریم، آنرا جشن بگیریم و ادامه اش دهیم.