تقدیم به تو ای مادر،ای پدر دارای کودک استثنایی تو که پر ارزش ترین آفریده های آسمانی؛

آیا می دانی؟ که کودک و دانش آموز استثنایی ات گرمی دست مهربانت را حس می کند؟

و از سنگینی این بار گران بر شانه های خسته ورنجورت آگاهست!

که امید دارد ونویدت می دهد تا روزی با کسب کفایت فردی و اجتماعی ،سر افراز بر خود ،ترا مسرور سازد،

آنگونه که به وجودش ببالی ومباهات کنی!

البته به شرطی که:

باورش داشته باشی،از افسوس و ترحم دوری گزینی و کاستی اش را که رنج ودرد مشترک هر دوی شماست ،

پذیرا باشی.ودر مسیر پر تلاطم زندگانی،

به آنانی که از سر صدق وصفا وعاشقانه یاری تان خواهند نمود ،بپیوندی.وخدای را شاکر با شی و عطا یش را خادم.