بدانیم که عمر آدمی بس کوتاه است، این چند روزه فرصت را غنیمت شماریم تا به تکالیف حقیقی که در تکاپوی آنیم برسیم و وجود روحانی ما صاف تر از زمان ولادت شود. با قدرت و شهامت با هوا و هوس و امیال زشت به وسیله دل وروح پیکار نماییم.  چون مادیات و احساسات بر روح غلبه می نمایند از آنها  بپرهیزییم تا به دام نیرنگ و خدعه های دهر گرفتار نشویم، عیب و نقص اخلاقی خود را اصلاح کنیم، خوی و طبیعت خود را ملایم و اراده خود را قوی سازیم،بیکار ننشینیم،فکر و نیت خود را از بازیچه های بیهوده ی زندگی و کارهای مبتذل منحرف داریم و به خدمت خلق بپردازیم و عضوی مفید در اجتماع باشیم.